Weblog

De nieuwe editie van literair E-zine Blanco Regel is nu gratis te downloaden. Klik hier!
Inhoudsopgave:

Column Nico de Beer - Door weer en wind
Interview Jacqueline Zirkzee over haar boek Het Heksenhuis
Recensie De stad der blinden van José Saramago
Recensie Jan Cremer 3 van Jan Cremer
Gedicht de zee van Johanna Kruit
Beeld in Woord Druppels vangen van Herma de Beer
Verhaal Arnout Kors - Beurs
Interview Rianne Verwoert over haar boek Liever niet verliefd

Blanco Regel is dank verschuldigd aan de volgende mensen:
Nico de Beer, Jacqueline Zirkzee, Ingrid Bilardie-de Boer, Ramona Verachtert, Clement Roorda, Herma de Beer, Arnout Kors en Rianne Verwoert voor hun medewerking.

De redactie van Blanco Regel bestond uit: Marlies Vaz Nunes, Lennart Johansson, Carien Touwen, Gerty Moustaqir, Samantha Kraak, Corry Scholte en Sérgio do Carmo.

Nog een speciale dank voor mevrouw Schwachöfer van De Bezige Bij en Johanna Kruit.

Veel leesplezier!

Recent is er een prachtige recensie van Losse draden op Ezzulia geplaatst.
Deze recensie geeft een heel goed beeld van wat je van mijn verhalenbundel kunt verwachten, mocht je Losse draden nog niet gelezen hebben...

Ik heb zelf momenteel absoluut geen last van writersblock, eerder het omgekeerde, maar ik heb het wel regelmatig meegemaakt. Het is niet fijn als je wel wilt schrijven, maar je op de een of andere manier geen letter op papier krijgt. Op zo'n moment heb je eigenlijk het liefst dat er iemand naast je staat met een opgeheven vinger en die je zo 'zachtjes' dwingt om het toch maar weer te proberen. Vandaag ontdekte ik een wel heel bizar hulpmiddel hiervoor, namelijk een 'Write or Die' applicatie die je hier kunt vinden. Je komt terecht op een klein schermpje waar je diverse opties kunt kiezen. Bijvoorbeeld hoeveel woorden je wilt schrijven en in hoeveel tijd. Daarnaast kun je kiezen of je aardig behandeld wil worden of juist helemaal niet. Bij de Kamikaze setting verdwijnen je getypte woorden namelijk gewoon als je niet doorschrijft, terwijl er bij de normale setting alleen maar een liedje van Rick Astley gaat spelen. Nee wacht, dat blijkt alleen de eerste keer zo te zijn. De liedjes worden steeds erger.. tot aan een krassende viool toe. Je wordt dus echt gestraft als je niet doorschrijft. Een steuntje in de rug dus, deze applicatie. Zeker de moeite waard om uit te proberen als het schrijven even niet lukt!

Groot Boekenfeest bij 'Café Brasserie Dudok'

Op vrijdagavond 28 november, van 19.30 uur tot middernacht, kunt u onder het genot van een hapje en een drankje, kennismaken met nieuwe schrijvers. Verschillende genres komen aan bod: romans, humor, drama, poëzie, psychologie, kinderboeken, chicklit, levensverhalen, enz.

Met onder andere:
Gerard Klappers, Pam van Vliet, Manon Albers, Wil Jansen, Joy vd Stel, Laura Vos, Chantal Vipassana, Eshra Karina, Anne van Meegen, Frans Esselink, Karolien Mennes, Carien Touwen, LA Elsenaar, Jaap vd Berg, Sandra Rozendaal en Patty Harpenau, Lia Verstegen, Naomi de Folter, Renate Diks, Anne Alle, Hans Oosterom, Meta du Crocq, Saskia Schouten, Myra van der Wal, Dave Tassel, Jessica Brouwer, Kirsten Rozema en Rhezlaine Joany.

Aanmelden als deelnemer of bezoeker bij Renate via: www.schrijverijmooimens.nl

Entree bezoekers: € 5,00. Dit is inclusief één consumptie, hapjes en een lot voor gratis boeken.
Kaarten zijn ook te koop bij Selexys Dekker v.d. Vegt, Koningstraat 31 Arnhem

Mijn boekenkast is vol. Helemaal proppie-overvol, er kan geen papiertje meer tussen. De afgelopen maanden heb ik al flink zitten herschikken en opruimen. Stripboeken en studieboeken zijn zelfs een doos in gegaan, maar dat soort oplossingen baten telkens maar even. Er komen teveel nieuwe boeken binnen, ik heb mezelf inmiddels een aankoopverbod opgelegd, maar de stroom houdt niet op. Natuurlijk vind ik dat helemaal niet erg. Ik ben gek op boeken, ik kan er niet genoeg hebben en lezen. Helaas staan er nog teveel ongelezen boeken in mijn kast, boeken die liggen te wachten tot ze eindelijk aan de beurt zijn. Maar doordat ik regelmatig interviews doe voor Ezzulia, zijn er steeds nieuwe 'voordringers'. Heb ik net een interview verwerkt, ligt het volgende boek alweer te wachten. En ik wil altijd minimaal één boek hebben gelezen van schrijvers die ik interview. De collectie blijft voorlopig dus groeien en daarmee dus ook mijn probleem. Maar nu ik goed kijk, zie ik dat ik op één plank nog wat ruimte kan scheppen. Daar liggen wat van mijn uitgeprinte manuscripten opgestapeld en die kunnen ook ergens anders heen. Dat zou genoeg ruimte moeten zijn om het nog een maand uit te zingen. Hopelijk heb ik tegen die tijd een plan voor een nieuwe of grotere kast.

Begin je door het vroege donker al zin te krijgen in de kerstdagen? Mijn vriendin en collega-schrijfster Natasza Tardio geeft op 13 en 14 december twee workshops Kerstverhalen Schrijven in Amsterdam.
"Altijd al de tijd en de inspiratie gezocht om met woorden te toveren? Dan gaat het eindelijk gebeuren deze kerst. Schrijf u in voor een inspirerende dag; een workshop kerstverhaal schrijven. Freelance journalist, tekstschrijver en schrijfcoach Natasza Tardio zal u leiden door een wereld van sentiment en sneeuwvlokken. Ze ondersteunt, redigeert en geeft gouden tips."
En hou het advies van Natasza Tardio in gedachte: "Er is maar één ding: leef. Om te kunnen schrijven moet je niet bang zijn voor de mooie en de lelijke dingen. Pluk de dag en leef die ook.''
Voor meer informatie klikt u hier.

Vanuit mijn ooghoek zie ik de man al bij de buren het pad uitlopen. Een flinke snor gaat hem vooruit. Even nog denk ik dat hij folders aan het bezorgen is, maar zijn handen zijn leeg. Zonder aarzelen loopt hij nu op mijn voordeur af. Daar gaan we weer, denk ik, vast weer iemand die uit is op een fijn gesprek over 'het goede nieuws' of 'de eeuwige waarheid'. De deurbel gaat en met tegenzin sta ik op. Verstoppen heeft geen zin, hij moet me hebben zien zitten.
Als ik de deur open doe, staat hij twee meter bij de deur vandaan en is hij mijn huis ongegeneerd aan het bestuderen. Pas na een paar seconden kijkt hij me aan.
'Gemeente Arnhem mevrouw, heeft u een hond?'
Een hond? Waarom? Opeens schiet het me te binnen, Arnhem heeft overal aangekondigd dat ze extra controle zouden gaan houden op de hondenbelasting.
'Nee hoor, die heb ik niet.'
'Oké,' zegt hij en loopt weer verder. Fronsend sluit ik de deur. Dan pas realiseer ik me wat hij zojuist heeft gedaan. Hij was overduidelijk aan het luisteren of zijn gebel een slapende hond had wakker gemaakt.

Ieder jaar weer worden er felle discussies gevoerd over het feit dat er vanaf september al pepernoten in de winkels liggen en kleine kinderen veel te vroeg aan Sinterklaas worden herinnerd. En ieder jaar weer vraag ik me af waarom pepernoten niet het hele jaar door verkrijgbaar zijn, ze zijn tenslotte veel te lekker om alleen maar in het najaar te eten. Daarbij is Sinterklaas naar mijn idee ongeveer het enige echte goede dat de nadere winter brengt, dus daar kun je niet vroeg genoeg aan denken. Afgelopen weekend werden er alweer lootjes getrokken bij ons in de familie, een bizar ritueel wat altijd honderd keer mis gaat voor iedereen een 'goed' lootje heeft.(Oeps, weer mezelf!) Ik ben dus al helemaal in de stemming. Toen ik vanmiddag in de stad liep om even een boodschap te doen, was het hek al snel van de dam. Niet alleen pepernoten, maar ook taaitaai en fondant muizen vlogen zomaar mijn tas in. En ik kijk nu al uit naar het gezicht van manlief als hij morgenochtend vroeg het zakje chocolademunten in zijn schoen vindt...

Ongeveer een maand geleden was ik in Amsterdam om Suus Ruis te interviewen. Suus Ruis is de dochter van de in 1986 overleden presentator Willem Ruis. Begin september verscheen haar debuutroman Tweede viool. In dit boek wordt het verhaal verteld van de immens populaire showmaster Felix Sommers, die na de verdrinkingsdood van zijn producer en beste vriend Ernst, totaal van het toneel verdween.Suus Ruis heeft zich bij het creëren van hoofdpersoon Felix duidelijk laten inspireren door het leven van haar vader. Het verhaal speelt zich grotendeels af in de swingende entertainmentindustrie van de jaren tachtig en geeft een prachtig beeld van deze tijd. Tweede viool is een boeiende roman, die genoeg redenen gaf om Suus Ruis hierover te ondervragen. Het interview is vandaag te lezen in Spits (pagina 12-13) en de volledige tekst is te lezen op Ezzulia.

Momenteel ben ik de memoires aan het uitwerken van een heel bijzondere vrouw, die volgend jaar haar negentigste verjaardag hoopt te vieren. Ze is geboren en opgegroeid in Afrika en heeft daar de roerige ontwikkelingen van de 20e eeuw meegemaakt. Ze woonde onder andere in Kenia en Zambia en heeft mij haar luisterrijke verhalen gegeven om te verwerken tot een boek. Een prachtige klus die mij meeneemt naar andere tijden en gewoonten. Het koloniale Afrika komt voor mijn ogen tot leven met iedere zin die ik uitwerk. Ik zwerf samen met haar langs exotisch klinkende plaatsen als Mufulira en Limuru; plaatsen waar ik tot voor kort nooit van gehoord had. Voor de zekerheid zoek ik alle onbekende plaatsen op met internet en tot mijn verbazing is er over elk van deze bestemmingen een artikel te vinden. Bij ieder artikel dat ik lees, dringt het weer meer tot me door dat er vreselijk veel bijzondere plaatsen op deze aardbol zijn, die mij totaal onbekend zijn. Plaatsen die onderdeel zijn van haar verleden, waar zij al woonde, leefde en werkte ver voor ik geboren was. Treinrails die aangelegd werd, dorpen die ontstonden rondom potentiële goudmijnen en oorlogen die nog moesten beginnen. Zoveel geschiedenis die zich recht voor haar ogen afspeelde. Met iedere bladzijde die ik verder schrijf aan haar bijzondere verhaal vormt zich tegelijk een lijstje met nieuwe bestemmingen in mijn hoofd. Mijn eerste prioriteit is dat dit boek af komt, maar nummer twee wordt vermoedelijk het samenstellen van een reis naar haar plaatsen in Afrika.

Dit boek stond al lang op mijn nog te lezen lijst en eindelijk is het ervan gekomen. Nadat ik de eerste bladzijde had omgeslagen, kon ik niet meer stoppen. Streken gaat over een beroemd cellist, de 46-jarige Arthur Bronckhorst. Tijdens een master class in Londen, ontmoet hij de 17-jarige Chrissie, een buitengewoon getalenteerde celliste. Arthur raakt helemaal bezeten van haar muziekstijl, achtervolgt haar en begint een relatie met haar. Zij zet hem ongewild aan het denken over zijn verleden. De herinneringen aan zijn verdwenen broer en zijn dwangmatige vader maken heel veel bij hem los, waardoor hij zijn eigen concerten verpest. Als hij impulsief besluit om voor haar in Londen te blijven, raakt hij ook zijn vrouw en minnares kwijt. De verhaallijn is compleet als Arthur zijn broer tegen het lijf loopt en er een daadwerkelijke confrontatie komt met zijn verleden.
Streken is een intrigerende roman die je vanaf de eerste bladzijde niet los laat. In het begin wordt het verhaal verteld vanuit Arthur, een hoofdpersoon die je als lezer graag eens door elkaar zou rammelen. Gaandeweg het verhaal zien we steeds meer vanuit Chrissie haar oogpunt.
Natalie Koch illustreert met de moeilijke verhoudingen in de familie Bronckhorst de harde wereld die achter klassieke muziek schuilgaat; de concurrentie, de kleine slaagkans, de jaloezie en de enorme toewijding die nodig is om verder te komen. Een beklemmend beeld van een wereld die voor velen onbekend is. Streken is wat mij betreft een aanrader, Natalie Koch heeft een heerlijke debuutroman geschreven die gemakkelijk wegleest en een boeiend verhaal vertelt in een originele setting.

Vanochtend aangekomen op Schiphol na een voorspoedige vlucht en heerlijke huwelijksreis in Mexico. Door het tijdsverschil van zeven uur ben ik wel een beetje jetlagged. Ik duik dus lekker vroeg mijn bed in vandaag, maar wilde hier alvast deze prachtige foto plaatsen. Ik wilde al heel lang met dolfijnen zwemmen en in Mexico is het er eindelijk van gekomen. Het was echt een geweldige ervaring!

De stofzuiger verspreidt een raar geurtje als ik hem gebruik. Nog raarder dan normaal zeg maar. Ik trek het ding diverse keren open, maar kan niets geks ontdekken. Hij is niet verstopt, de zak is niet vol, maar toch is er die rare geur, alsof er iets in brand staat. Ik controleer de stekker, maar kan geen vonkjes ontdekken. Tja, de kamer moet toch schoon. Sneller dan normaal vlieg ik over de vloer, terwijl ik me afvraag hoe oud deze stofzuiger eigenlijk is. Ik kan me niet herinneren wanneer hij gekocht is. De stank is nu niet te harden. Opeens klinkt er een zielig soort kreun, hij hikt, steeds zachter loeit hij nu, het lijkt een afscheidsgroet. Waarschijnlijk is er net één konijnenhaar te veel in de motor beland... Ik kies eieren voor mijn geld, straks ontploft dat ding. Snel trek ik de stekker eruit. De hele kamer stinkt naar verbrande motor. Stik, ik was nog niet helemaal klaar.